Dat ruige spel heeft me gevormd

Krajicek Scholarshipper Souhailla Agarmaoine over stoere meiden en gelijke kansen

Een vrije trap. Ik was een jaar of tien. De jongens op het voetbalveld waren al zeventien, achttien. “Neem jij ’m maar!” Het was stil. Ik legde de bal op z’n plek en keek. Hij had geen handschoenen aan. Ik nam een aanloop en schopte. Hard. Zo hard, hij hield ’m maar net. Met grote ogen kwam hij naar me toe. “Wauw! Dat was echt een mooie trap. Mijn handen gloeien! Doe je morgen weer mee?”

Krajicek Scholarshipper Souhailla Agarmaoine
Over stoere meiden

Voor een stage organiseerde ze een meidenactiviteit op de Krajicek Playground in Harderwijk. Souhailla Agarmaoine (20) was vijftien jaar en de vonk sloeg meteen over. ‘Ze kenden mij al, dus ik kreeg al die meiden mee. Ik werd gevraagd om Krajicek Scholarshipper te worden. Nu voetballen die meiden elke week en we zijn allemaal gegroeid!’

‘Thuiskomen na school. Snel een broodje eten. Door het keukenraam in de gaten houden of er al iemand was. En hup, daar gingen we. Voetballen, de hele middag, op het veld tussen onze huizen en de flats aan de overkant. Ik was tien, de jongens waren zeventien, achttien. Toch kozen ze me vaak als eerste voor hun team. Dat gaf mijn zelfvertrouwen een flinke boost. We gingen door tot onze moeders vijf keer geroepen hadden. Dat het nu echt bedtijd was. “Morgen weer?” En dan doodmoe je bed in. Heerlijk.’

‘Het ging er behoorlijk ruig aan toe, maar daar leerde je wél van voetballen. Doordat het zo hard ging durfde niet iedereen mee te doen. Ik zag ze kijken, bij de picknicktafels aan de rand. Die meiden, die eigenlijk wel wilden. Als we het dan gewoon vroegen, of het ook samen kon, ging het prima. We maakten afspraken: niet hoger dan dit, de jongens niet in het 16 meter-gebied, niet te hard. Iedereen kwam er vanzelf in. En over de balkonrand van de flats hield altijd wel een volwassene in de gaten of het gezellig bleef. Het was een fijne, gemixte wijk.’

Meidenvoetbal
‘Ik kende de Krajicek Playgrounds helemaal niet. Maar toen Jamila Laoukili van de Krajicek Foundation me vroeg, paste het natuurlijk heel goed. Als Krajicek Scholarshipper wekelijks meiden motiveren om te komen voetballen: ik had er al flink mee kunnen oefenen.

Inmiddels is het bekend in Harderwijk. Als de jongens komen en ze zien mij staan met mijn Krajicek-sweater aan weten ze: okee, vandaag is het meidenvoetbal. Elke zondag trainen we van vier tot zes. Warming up, positiespel en daarna een potje. De meiden worden er steeds beter in. Ze krijgen de kans om te scoren, te winnen, en ik zie hun zelfvertrouwen groeien.’

‘Al dat sporten heeft me geleerd om samen te werken. De leiding te nemen. Vroeger was ik best verlegen, maar als jongens nu lastig doen, durf ik ze ook prima weg te sturen. Ik merk het ook in mijn studie Bestuurs- en Organisatiewetenschappen. Presentaties geven vind ik tegenwoordig geen probleem meer. En waar ik vroeger moest zoeken naar woorden, kan ik me nu veel makkelijker uiten.’

Erkenning
‘De kunst is om iedereen gelijke kansen te geven. Ook de kans om beter te worden. Op de Krajicek Playground zie ik wel jongens die door blijven spelen als anderen mee willen doen. Ze zijn het gewoon nog niet gewend. Als er weinig meiden zijn, nodigen we ze uit en vragen we ze wat minder ruw te spelen. Eenmaal bezig moeten ze het wel erkennen: die meiden kunnen het ook prima. En spelen ze niet meer om de meiden heen: iedereen krijgt een pass, iedereen kan echt meedoen.’

 

Meer dan 800 kinderen sporten en spelen samen op de Grootste...

Rotterdam, 17 september 2017 – Op de Krajicek Playground Sportplaza Zuiderpark in Rotterdam hebben 800 kinderen in het bijzijn van oprichter

Lees meer
 

Meer dan 150 meiden aanwezig tijdens ons 2e Meiden Event. Wat...

Zondag 2 juli – Met 150 deelnemers was het Krajicek MeidenEvent dat op zondag 2 juli plaatsvond een groot succes. Er werd leuk

Lees meer