“Iedereen wist: hier moet je zijn”

Paul van Veenendaal (50) voetbalde als kind al in de wijk waar hij nu als Sportleider werkt en Krajicek Scholarshippers begeleidt.

‘De dag dat ik eindelijk lid mocht worden van de voetbalclub – ik kan het nog voelen. Een paar vriendjes zaten er al en ik ging geregeld kijken. Wat had ik toegeleefd naar dit moment, waarop ik in de kleren van de club naar binnen zou stappen. De kantine, de drukte, de geur van zweet vermengd met friet. Mijn vader ging mee. Hij was trots. Nu hoorde ik er ook bij. Ik kon me geen beter cadeau voor mijn achtste wensen.’

Sportleider Paul van Veenendaal
Over onderdeel zijn van een club

Hij voetbalde als kind al in de wijk waar hij nu als Sportleider werkt en Krajicek Scholarshippers begeleidt. Gewoon op straat. Paul van Veenendaal (50) ziet om zich heen dat op diezelfde straat nu vaak het recht van de sterkste geldt. ‘Wat is het dan fijn dat kinderen op een Krajicek Playground veilig kunnen sporten.’

‘Iedereen uit de buurt wist waar je moest zijn. Voor mij slechts een straatje van mijn huis verwijderd: de inrit van het oude slachthuis. Overdag reden de wagens vol paarden en varkens af en aan tussen de hekken. Als wij uit school kwamen, was de rust er weergekeerd. De inrit was van ons.’

‘Weer of geen weer, we stonden er. De jassen gooiden we op de grond als doelpalen. Of we gebruikten de grote witte palen aan het hek. Ging de bal er overheen, dan klommen we om de beurt het slachthuisterrein op om ‘m te halen. We begonnen met een man of zes, en tegen het avondeten speelde twee complete teams tegen elkaar. Zeiknat en onder de blubber kwamen we thuis voor een bord stamppot. Om na het eten meteen weer verder te gaan.’

Even nergens aan denken 
‘Het is veel meer dan samen een balletje trappen. Zo’n team wordt een vriendengroep waar je echt steun aan hebt. Als het even tegenzat op school, of ik baalde van een ruzie, dan was er altijd wel iemand bij wie ik dat kwijt kon. Ook toen mijn moeder vrij vroeg overleed. Gewoon even met de jongens een paar uurtjes nergens aan denken. Zodra de bal rolde, hadden we weer plezier.’

‘Ik voetbalde tot het donker werd buiten op straat. In Utrecht zie ik dat een veilige plek om te spelen niet overal meer te vinden is. In Overvecht tref ik vaak genoeg hangjongeren van een jaar of 16 aan die waterpijp zitten te roken. Natuurlijk spreken we ze aan. “Als jij niks met je leven wilt doen: prima. Maar niet voor de neus van deze kinderen.” Vaak helpt het. Maar soms blijven ze stoïcijns zitten.’

Van lastpak naar voorbeeld 
‘Op de Krajicek Playground is het veilig. Wat ik zelf vroeger bij mijn voetbalclub ervaarde, zie ik nu bij die gasten. Die kijken er de hele week naar uit om hier op woensdagmiddag aan de activiteiten mee te kunnen doen. Ze groeien enorm. Een van de jongens die hier al als klein hummeltje kwam, is nu Krajicek Scholarshipper. Vroeger kon hij wel eens lastig zijn; nu is hij een voorbeeld voor anderen.’

‘Ze helpen elkaar vooruit. In mijn wijken wonen best wat gezinnen die het moeilijker hebben. Met sommige ouders gaat het fantastisch – die trappen af en toe een balletje mee of worden zelfs buurttrainer. Maar er zijn ook ouders met wie het niet loopt. We hadden eens een incident met een jochie. Hij stond, na herhaaldelijk waarschuwen, op het plein te plassen en sloeg een klein kind in het gezicht. Toen ik hem vertelde dat we zo niet met elkaar omgaan en hem naar huis stuurde om af te koelen, kwam zijn vader verhaal halen. Hij ging helemaal door het lint.

En dan zie je dat de kinderen al stappen gemaakt hebben: de oudere broers van het jongetje kwamen erbij, probeerden hun vader te kalmeren, duidelijk te maken dat we hier niet mee verder kwamen. Later kwam een van die jongens, een twintiger die zelf vanaf zijn vierde op de Krajicek Playground speelde, terug voor een gesprek. Als een blad aan de boom waren zijn jongere broertjes daarna omgedraaid. Waar ze voorheen dominant waren en de regels bepaalden, vroegen ze nu: kan ik helpen? Uit zichzelf ruimden ze op.

Zo leren ze van elkaar en dat geeft hoop!’

 

 

Joëlle Witschge, Ramon Beuk en Robert Leroy lopen NY Marathon...

Den Haag, 27 oktober – De bekende Nederlanders Joëlle Witschge, topkok Ramon Beuk en zanger Robert Leroy staan op zondag 5 november samen

Lees meer
 

Zoetermeer opent de 3e Krajicek Playground in haar gemeente

Zoetermeer, woensdag 4 oktober – Vanmiddag is de derde Krajicek Playground van Zoetermeer geopend op het Zanzibarplein in de wijk

Lees meer